miju

Sistars

2012-02-02T21:37:00.000+01:00

...tak właśnie je sobie wyobrażam:)

Back to Amy

2012-01-31T19:36:00.000+01:00

Łatwo zgadnąć, co leciało sobie z radyjka, kiedy robiłam tę lalę. Oczywiście - "Our Days Will Come..."

Good morning Vietnam! (czyli ciąg dalszy relacji)

2012-01-18T23:05:00.000+01:00

Po opuszczeniu Hongkongu pojechaliśmy do południowego Wietnamu. Już od samego początku w dość komercyjny sposób próbowano nas zaznajomić z tutejszym teatrem lalek. W Sajgonie namawiano nas na bilety, a w Hoi An na lalki - o dość wyśrubowanej cenie. Na zakup oczywiście zdecydowaliśmy się, ale dopiero na północy. Czyli prawdziwym miejscu narodzin tej nietypowej sztuki.

Największy wybór lalek był w... świątyni.

W słynnym teatrze w Hanoi - Thang Long - przedstawienia odbywają się kilka razy dziennie, ale żeby dostać dobre miejsca - warto kupić bilety z kilkudniowym wyprzedzeniem. Po 2 tygodniach w Wietnamie widok drewnianych lalek nie robił na nas specjalnie wrażenia, może dlatego że można je było dostać praktycznie wszędzie. Tak oto wizytę w teatrze zostawiliśmy sobie na ostatni dzień naszej azjatyckiej wyprawy. Siedzieliśmy w teatrze wśród dzieci, bakpakersów, wycieczek seniorów, nie oczekując większego zaskoczenia. No i oczywiście daliśmy się zaskoczyć.

Lale wykonane są z drewna, a pokryte laką. Tylko najdroższe pomalowano złotą farbą.

Za to wszystkie można animować!

Na pierwszym piętrze tuż przed widownią zamiast sceny zbiornik wody. Przy gromkich brawach do orkiestry dołączają dwie eleganckie kobiety o aparycji diwy. Cóż za dystyngowane ruchy i ta cicha rywalizacja o tytuł gwiazdy wieczoru. Panie pochylają się nad mikrofonem... Stop.

Artystki podkładają głos pod wieśniaka, damę dworu czy monarchę. Z wdziękiem i fantazją.

Zapomnijcie o skojarzeniach z europejskimi sztukami. Żadna z pięknych Wietnamek nie zaśpiewa arii, obydwie są tu po to, by dubbingować pojawiające sie na scenie lale. Nie tracąc nic z damy, na przemian przemawiają głosem bohatera kreskówki. Efekt cudownie przekomiczny. Lale tymczasem śmigają po wodzie, nurkują, chlapią...

Tak właśnie prezentuje się 45 minut pełnej zwrotów akcji rozrywki.

Tak zabawnie i tak żywiołowo lale uwodzą publiczność już od XI w. Wpierw na polach ryżowych. Tam to stojący w wodzie wieśniacy odgrywali za ich pomocą różnorakie scenki. Z biegiem lat zabawa przerodziła się w sztukę. Tematyka wszędzie była podobna (ludowe podania i wydarzenia historyczne). Natomiast budowę schowanego w wodzie systemu prętów i bambusów poszczególne grupy utrzymywały w wielkiej tajemnicy.

To właśnie ta konstrukcja zadecydowała o żywotności lalek, a tym samym o atrakcyjności sztuki. Dziś o wiele łatwiej wykraść tajemnicę. Mimo to bitwa między południem a północą toczy się dalej. Nie tylko o rząd dusz, ale również i o portfele turystów. W Sajgonie i Hoi An nic nie kupiliśmy, za to w Hanoi płaciliśmy również za możliwość wykonania tych zdjęć. Pamiątka - bezcenna.

Witaj, Kokeshi!

2012-01-08T19:16:00.000+01:00

Skośnookie laleczki znowu rozpanoszyły się po naszej pracowni. Tym razem rządzą w tonacji black & white.

Zimowe czary-mary

2012-01-06T19:09:00.003+01:00

Za oknem jesień, a u nas w domu... jupi! Zimowa aura. Wprawdzie wyczarowana tyko na potrzeby sesji, ale że upragniona - przez to jeszcze bardziej magiczna. Szybko, zróbmy jej zdjęcia!

Na pierwszym planie nasza nowa lala - Śnieżynka. W tle lampki i najprawdziwsza choinka. Tak, zgadliście! Przyozdobiona własnoręcznie wykonanymi ozdóbkami...

Poniżej prezentacja bombek zrobionych jeszcze w grudniu 2011 r. Przyjrzyjcie się im szybciutko - następna taka sesja dopiero za 12 miesięcy.

Magicznej aury Miju życzy Wam przez cały 2012 rok!

Barwny żywot rodem z newslettera

2011-12-19T21:19:00.000+01:00

Zwykle w okolicach godziny 18. na mojej skrzynce pocztowej pojawia się newsletter Etsy. Mam wtedy swoje małe święto. Każda wiadomość serwisu propagującego hand made podporządkowana jest jednemu tematowi. Oferty ozdób, ubrań czy ceramiki mogą dotyczyć święta, postaci, epoki. Albo po prostu barw...

Zwykle lubię bardziej skontrastowane kolory, przez co zestawienie czerwieni, żółci, pomarańczowego wydało mi się czymś szalenie nowatorskim. "Eureka!". Przypomniał mi się pewien szkic sprzed roku. Tak oto stare połączyło się z nowym... I tak właśnie narodził się Pan Kulka. Choć utrzymany w jesiennych barwach - wiosenne ma usposobienie, co udowodnił - wspinając się na sam szczyt naszej przepięknej choinki.

A to kto? Tajemnicza postać, którą zaprezentuję Wam już wkrótce...

Wspomnienia z Hongkongu, cz. 2

2011-12-15T22:47:00.000+01:00

Na myśl o Parku Oceanicznym od razu się uśmiecham. Nie uwierzycie, ile radości może trzydziestoparolatkom dostarczyć przejażdżka karuzelą, widok płaszczki czy wizyta w toalecie, której wejście przypomina... jamochłon. W tym niezwykle barwnym miejscu wesołe wydają się nawet zwierzęta, co w zoo nie jest sprawą tak oczywistą.

Pewnie zastanawiacie się, dlaczego piszemy o nim na blogu o zabawkach? Ze względu na wręcz bajkową atmosferę i oczywiście sporą dawkę radosnego designu, którą tam odkryliśmy.

Nie zawsze jednak było tu tak różowo. Po tym jak nieopodal wybudowano Disnelyland, mieszkańcy Hongkongu stracili zainteresowanie Parkiem. Wpompowano więc tu szybko ładną sumkę pieniędzy, aby odpowiadał on współczesnym standardom rozrywki dla całej rodziny.

Prace rewitalizacyjne mają się ostatecznie zakończyć w 2012 r. Faktycznie, niektóre rejony Parku przypominały plac budowy. Można je jednak było dopiero zobaczyć, korzystając np. z górskiej kolejki czy wieży widokowej. Na dole nic nie zakłócało rozrywki.

Urok Parku tkwi w błyskotliwych pomysłach, które tu zastosowano. Kolejne atrakcje odmienne są klimatem, w zamkniętych pomieszczeniach atmosferę dodatkowo podkreśla odpowiednia muzyka. Przykład? Ciemna sala ze szklanymi kolumnami akwariami delikatnie podkreślonymi zmieniającym kolor światłem. Przez to pływające w nich meduzy raz były zielone, potem fioletowe, a za chwilę białe - a wszystko to działo się w rytm utworu Vanessy Mae.

Nawet tak banalne przedmioty jak kosze na śmieci muszą zaskakiwać, przybierając postać olbrzymiego drzewa zamieszkanego przez sowę gadułę. Podobała mi się też dyscyplina samych Chińczyków. Gdy pracownicy Parku wskazywali na tabliczkę "Silence, pleace", wymownie przykładając palec do ust, rozmowy wchodzących cichły natychmiast - obserwowaniu pandy rudej zaś towarzyszył niemy zachwyt.

Sprzeciw malkontentów może wzbudzić fakt, że aby opuścić delfinarium, ptaszarnię czy jakąkolwiek inną atrakcję Parku - należało przejść przez kolejny sklepik z pamiątkami. Natrętny marketing? Być może, ale jakie to było przyjemne.

Wizyta w takim sklepiku to też atrakcja. Każdy mieszkaniec Parku miał swój maskotkowy odpowiednik - nawet meduza czy rekin młot. Ich wizerunek zdobił magnesy, torebki, kubki, kule śnieżne i wiele, wiele innych rzeczy. I wszystkie te rzeczy były po prostu ładne.

Oj, tak, zostało tam sporo naszych pieniędzy. Już teraz nie mogę się doczekać, jak na widok poruszającej się słodkiej pandy zareaguje w Wigilię mój siostrzeniec... Ja straciłam dla niej głowę już w pierwszym sklepiku, przez co pozostałe atrakcje Parku zwiedzałam z wielką reklamówką w ręku.

Wspomnienia z Hongkongu, cz. 1

2011-12-12T19:45:00.000+01:00

Designer Toys wywodzą się z Hongkongu. Ciężko jednak się tego domyśleć, spacerując ulicami tego miasta. W listopadzie byliśmy tam niecały tydzień i ani razu nie widzieliśmy winylowej figurki. Powód? Aby trafić do sklepów z vinylami czy dolffie, musisz po prostu znać ich adres. My dopiero po powrocie sprawdziliśmy ich lokalizację. Większość znajduje się w Mong Kok, robotniczej dzielnicy Hongkongu, gdzie widok turysty jest czymś naprawdę znikomym...

Brak Designer Toysów jest jednak pozorny. Ogłoszenie dentysty, tablica z informacją o budowie czy rozkład jazdy tramwajów, a także wiele innych rzeczy zawiera wizerunek jakiegoś śmiesznego ludzika utrzymanego w modnej obecnie stylistyce. Bez dwóch zdań - to właśnie te przesympatyczne stwory rządzą reklamą! Oceńcie to zresztą sami:

Najwięcej jednak designerskich ludzików spotkaliśmy w sklepach spożywczych. Zerkały na nas z opakowań wszelkiej maści produktów, zachęcając wesoło do konsumpcji noodli czy chipsów o smaku glonów nori...

Tymczasem w centrach handlowych i na targowiskach prym wiodły Angry Birds i Disney. Gdzieniegdzie mignęły też nam smurfy. Każda następna wizyta w sklepie w dzielnicach takich jak Central czy Kowloon tylko upewniała nas w przekonaniu, że jedyne dostępne w Hongkongu zabawki wywodzą się z amerykańskiej animacji... Co więcej - podobne widzieliśmy już w polskich sklepach.

Ich hegemonia okazała się na tyle przytłaczająca, że mając do wyboru wizytę w Disneylandzie a Parku Oceanicznym - postanowiliśmy odwiedzić ten drugi. O tym, dlaczego decyzja ta okazała się strzałem w dziesiątkę, opowiem Wam jednak już następnym razem...

Heidi przed urlopem

2011-12-05T20:11:00.001+01:00

W środku listopada przydarzył nam się urlop. Efekt? Jesteśmy super wypoczęci, w mega pozytywnym nastroju, a twórcza energia radośnie wypełnia nasze mieszkanko. Wszystko za sprawą inspirujących wojaży. O tym co widzieliśmy i czym się zachwyciliśmy, zwiedzając gorącą o tej porze roku Azję - na dniach Wam zdradzimy w krótkiej fotorelacji (jak tylko zrobimy selekcję 3 tys. zdjęć:) Dzisiaj tymczasem prezentujemy laleczkę, którą zdążyłam zrobić jeszcze przed wyjazdem z kraju. Nasza znajoma ochrzciła ją mianem Heidi. Tak więc... Heidi, witaj w domu!

Sezon drugi czas zacząć

2011-10-26T20:49:00.000+02:00

No i ruszyliśmy z nowym sezonem zabawek. Wszystko oczywiście to za sprawą grzejników. Grzeją na full, przez co papierowa pulpa schnie w mgnieniu oka. My zaś szybko przeglądamy nasze kajety pełne szkiców i zabieramy się do dzieła. Uzbierało się tego, oj uzbierało. Niektóre rysunki maja nawet po kilka lat, dacie wiarę? Bazgrołki to nasze tajemne hieroglify, które aż proszą się, by stać się 3D. Na pierwszy ogień poszedł Pan Bu-Ka. Ten zakochany po uszy w pracy Japończyk jest pewnym ewenementem w naszej - jak sami przyznacie - już i tak dość oryginalnej menażerii. Formę, którą pomalowałam, przygotował Michał. Co ciekawe, sama zabawka jednak powstała na podstawie projektu naszego niezwykle uzdolnionego kolegi, Przemka B. I to właśnie jemu dedykujemy naszego nowego stworka!

Catcher in the Marjoram

2011-07-07T20:00:00.001+02:00

I'm happy cause my new toy is done. From one and a half hours.

Buszujący w zbożu. Gotowy od półtora godzinki:)

O wystrzeganiu się zrośniętych brwi

2011-06-29T21:48:00.000+02:00

Sobie maluję. W międzyczasie marzę oczywiście, by się gdzieś dalej wyrwać. Ryanairem, Lufthansą lub czymkolwiek innym. Może do Ameryki Południowej...?

Oczywiście na malowaniu, rozważaniu i snuciu wakacyjnych planów nie poprzestaję. Przy okazji dwoję się i troję, by znaleźć też czas na lalki. Zrośniętych brwi żadna z nich jednak nie będzie miała...

Meksykańskiemu folklorowi - mówimy tak, a inspiracjom Fridą zmuszeni jesteśmy powiedzieć - nie. Powód? Frida Cahlo Corp., instytucja zajmująca się dorobkiem meksykańskiej artystki podkreśla, że jej nazwisko, jak i charakterystyczny wygląd są - uwaga - prawnie chronione i nie mogą być wykorzystane, np. przy tworzeniu lalek. Oficjalne pismo w tej sprawie otrzymała m.in. autorka cenionego przeze mnie bloga Du Bu Du Designs Wygląda na to, że twórcze nawiązania nie są mile widziane przez instytucję - która za jedyne słuszne uznaje lalki sprzedawane na swojej stronie. Swoją drogą, patrząc na te zabawki, nie mamy wątpliwości: to nie hołd złożony niezwykle (przepraszam za wyrażenie) kreatywnej jednostce, lecz trade mark. Niedopracowany. Przaśny. Niefajny. Bez dwóch zdań, wolę Du Bu Designs. Nawet na nielegalu.

Na obrazach Marianna, wielka fanka Fridy.

Jaka to melodia

2011-06-28T21:09:00.004+02:00

Jan Lenica twierdził, że plakat musi śpiewać. Jeżeli to prawda, to na wystawie w poznańskim Muzeum Narodowym plakaty wykonały moją ulubioną melodię. Było wesoło, momentami krzykliwie, a niekiedy melancholijnie. Żadna tam kakofonia czy pretensjonalna improwizacja. Po prostu melodyjny utwór, taki, co to poprawia humor i zapada w pamięć. Wśród wykonawców - również sławy: Keith Harring, Alfons Mucha, Jan Młodożeniec, Salwador Dali, Jan Lenica, by wymienić tylko kilku. No i ten cudowny podkład: ściany niebieskie, żółte, czerwone, na nich zaś 400 plakatów z XX w... Tę niezwykle barwną podróż przez plakatów kraje, epoki i stylistyki macie niepowtarzalną szansę odbyć do 24 lipca. Potem eksponaty z powrotem trafią do niedostępnych dla publiczności zbiorów Muzeum Narodowego. A wtedy nastanie cisza. Szkoda, takie eksponaty warte są stałej ekspozycji!

(Wystawę obejrzeliśmy sobie w ramach Nocy Muzeów. A że przed Narodowym trochę pojawiliśmy się przed czasem, trzeba było się czymś zająć, np. akrobatyką...)

Punkt 17.00. Wielkie otwarcie! Idziemy oglądać "Plakat musi śpiewać! Wystawę ze zbiorów Muzeum Narodowego w Poznaniu".

Wśród zwiedzających nie zabrakło nowej generacji hipstersów.

Mali koneserzy sztuki potwierdzają: Plakaty są fajne!

Panna Miju

2011-06-20T19:40:00.000+02:00

Zabawki naszych dziadków

2011-06-10T14:00:00.000+02:00

W ubiegłą sobotę z rana odwiedziliśmy się w Szreniawietamtejsze muzeum, chwilę potem już sama zawitałam do poznańskiego Zamku. W obu miejscach niezależnie od siebie zorganizowanowystawy zabawek. Zamek zdominowała twórczość ludowa, dobór drewnianych eksponatówpodporządkowano tematowi wystawy "Zabawki naszych dziadków". Wyrazistekolory - ach ta czerwień, zieleń i błękit - zdobnictwo rodem z folkloru, a dotego proste wzornictwo. Jednym słowem uroczo.

Wystawa, na którą złożyły się zbiory z kolekcji Muzeum Zabawek i Zabawy w Kielcach, odbyła się w ramach 18 Biennale Sztuki Dla Dziecka.

Swoją drogą, czy ktoś jeszcze wtych czasach tworzy takie zabawki? Marzy mi właśnie się taki drewnianysoczyście kolorowy konik. W tym miejscu muszę Wam przyznać się do pewnejignorancji: dotychczas tego typu zabawkikojarzyły mi się z pamiątkami ze Szwecji, a tu proszę - Polska ma też swójudział w konikowym zabawkarstwie. Ależ mnie duma rozpiera.

Jednak "zabawki naszych dziadków" pozostawiły wemnie delikatne uczucie niedosytu. Dlaczego? Wszystko przez to że wcześniejbyłam w Szreniawie, tamtejsza zaś wystawa ujęła mnie swoją różnorodnością. Aleo tym opowiem Wam już innym razem...

Mister Ś. Pogromca nowalijek

2011-06-09T10:28:00.000+02:00

Książka w Krainie Czarów

2011-06-08T13:22:00.000+02:00

Znajomy opowiadał mi o antykwariacie, który odwiedził będąc w Edynburgu. Był tak olbrzymi, że gdy weszło się do niego w jednym budynku, po minięciu wielu pokoików pełnych starych zakurzonych ksiąg, przejściu labiryntu schodów i tajemniczych komnat w poszukiwaniu białego kruka, antykwariat opuszczało się drzwiami, które od wejścia dzieliło kilka kamienic. "Prawie jak w Harrym Potterze", zgodziliśmy się oboje. Podobnie magiczny klimat towarzyszył wystawie, jaka w ramach 18. Biennale Sztuki dla Dzieci odbyła w ubiegłym tygodniu na zamku w Poznaniu. "Książka w nowych szatach. Wszystkie śmierci o jej śmierci są przesadzone!" grzmiał tytuł, jak gdyby filologiczne dysputy mogły rzeczywiście zainteresować dzieci. Mnie na przykład bardziej interesowała odbywająca się równolegle wystawa zabawek, więc na ekspozycję książek trafiłam poniekąd przez przypadek.

Wyprawa w świat książek dla dzieci zaczęła się niewinnie - ot w szklanych gablotkach ktoś poustawiał książki z początków XX w. "Czy ktoś z Was widział kiedyś białego kruka?", pytała pani przejętych maluchów. Im jednak szło się dalej w głąb holu, tym atmosfera robiła się coraz gęstsza, stawało się coraz ciemniej.

Niezwykłości zdarzeniu dodawał sama przestrzeń zamku, z boku mignęła książka na kółkach, na ścianie obrazy z literami w roli głównych bohaterów i wkrótce stało się jasne, że wszystkie książki poza białymi krukami - będzie można obejrzeć, dotknąć, wysłuchać czy też samemu zrobić (!). Wystarczyło je otworzyć, by nagle ujrzeć Alicję przemierzającą Krainę Czarów, wampirzą twierdzę czy bukiety kwiatów. Nie zabrakło audiobooków i e-booków.

Głównym jednak bohaterem była nie tle książka, ile ilustracja. Im bardziej była kolorowa i przestrzena, tym większą przykuwała uwagę. Zobaczyć dzieła Roberta Sabudy - bezcenne. Miłym gestem wykazała się także grupa osób animująca wystawę. Nie tylko dzieciom, ale również dorosłym tłumaczyła kręte drogi, którymi podąża współcześnie książka dla dzieci. Ci zaś wydawali się przejęci wystawą w równym stopniu co ich pociechy...

Po takiej dawce emocji nie mogę się doczekać, co organizatorzy przygotują za rok...

Midori. Narzeczona Godzilli

2011-06-03T22:53:00.002+02:00

Midori to kolejny przykład na obecność wpływów Japonii wnaszej radosnej twórczości. Tym razem jednak inspiracją dla zabawki nie były laleczkiKokeshi, lecz strona Style-arena.jp. Pod tym właśnie adresemjeszcze kilka lat temu spędzałam zbyt wiele czasu, nie mogąc oderwać wzroku odwystylizowanej młodzieży uchwyconej na ulicach Tokio. Błyskotliwe stylizacje,dominacja trzech kolorów: białego, czarnego, szarego, no i aura totalnejegzotyki... Ten sam piorunujący efekt wywarł na mnie pierwszy pokaz YohjiYamamota, jaki mając kilkanaście lat, widziałam w telewizji (wówczas określanej mianem: satelitarnej),czy wiadomość, że w Warszawie otwarto guerilla store Commes des Garcons. Oczywiście,pewnych emocji nie da się powtórzyć, bo i o uczucie zaskoczenia z wiekiem coraztrudniej (też macie wrażenie, że zbyt wiele rzeczy już było?), niemniej Japonia i jej twórcza energia wciąż jest dla nas punktemodniesienia. Dodatkowo ojczyzna Godzilli jest też kolejnym - obok Meksyku -miejscem, które obiecujemy sobie, że odwiedzimy. Niestety - pewnie nie zdarzy się to zbyt wcześnie. Pocieszam się jednak faktem, że my obietniczłożonych sobie zwykle dotrzymujemy:)

Midori to postać, którą otacza aura melancholii.

Z natury poważna, ale nigdy smutna.

Ulubiony kwiat: kwitnąca Wiśnia.

Szlakiem murali

2011-05-30T23:07:00.001+02:00

Czy nie wydaje się Wam, że mróz wtym roku trzymał zdecydowanie za długo? Cieszę się więc, że wokół zielono, asłońce przygrzewa. Ale moją radość co poniedziałek zakłóca lord Eddard Stark. "Zimanadchodzi", mawia posępny bohater "Gry o Tron", a jego niepokójudziela się i mi. Mroźna przepowiednianie ma prawa się nie spełnić. Takie prawo natury. Dzisiaj więc dla odmiany niebędę pisać o zabawkach. Nie pokażę nowych lalek. Nie dam Wam żadnego pretekstu do siedzenia w domu. Zapraszam za to nacałkiem przyjemny spacerek. Wyłączcie swoje pecety, makbuki, terminale. I chodźcieza mną Świętym Marcinem.

Odbijemy w jedną z bocznych uliczek. Właśnie tutaj u zbiegu ulic Kościuszki i Taczaka swoje geometryczne dzieło pozostawił francuski artysta Remed. Stworzył je w ramach Festiwalu Murali, który zaledwie 2 tygodnie temu miał miejsce w Poznaniu. Za sprawą twórców wydarzenia - Stowarzyszenia Inner Art - i uczestniczących w nim artystów stolica wielkopolski nabrała kosmopolitycznego sznytu. Może brak tu jeszcze kawiarenek, ale momentami można już poczuć klimat pełnej życia Barcelony (serio) czy też przypomnieć sobie energię berlińskiego Kreuzberga.

Zajrzyjmy w odchodzącą od św. Marcina - uliczkę Kantaka, a przekonamy się, że nazwa artystycznej dzielnicy Berlina nie padła bez powodu. Boczną ścianę kamienicy zdobi tutaj mural artysty, którego wyrazisty styl rozpozna każdy, kto był w Berlinie.

Blu słynie z zaangażowania politycznego i miłości do detalu. To jedna z bardziej ciekawych postaci światowego street artu, jest autorem m.in. błyskotliwej animacji poklatkowej powstałej na bazie murali. Jego najnowsze dzieło część z moich znajomych uznało za najciekawsze osiągnięcie Festiwalu Murali.

Ale, ale, idźmy dalej, bo bez względu na przytoczoną powyżej opinię warto obejrzeć wszystkie murale. W tym celu udamy się przez Stary Rynek, przetniemy Garbary i dojdziemy na koniec ulicy Woźnej, w okolice Cafe Mięsnej. Czarno-biały mural pokrywa całą boczną elewację. Kiedy go zobaczycie, żadnego rusztowania już tutaj nie będzie. Nie będzie również artysty, a szkoda, bo to niezwykle wesoły i bezpośredni człowiek. Kiedy go widziałam, humor mu dopisywał. Nic dziwnego - ta niezwykle pracochłonne malowidło było już niemal na ukończeniu...

Przy ulicy Garbary 41 widnieje najbardziej ascetyczny z murali, dzieło artysty ukrywającego się pod pseudonimem Sam3. Na tle pozostałych prac formalnie zdecydowanie bardziej rozbuchanych pozostawia delikatne uczucie niedosyty. Ale z drugiej strony - o wiele bardziej skłania do refleksji...

Trasę dzisiejszej wycieczki kończymy przy ulicy Grobli. Okolicy dobrze mi znanej, to tutaj mieszkałam ponad 3 lata. Sklepik, gdzie kupowałam bułki, znajduje się właśnie w budynku, który hiszpański artysta Kenor przyozdobił barwnym muralem. Włączenie tej okolicy do szlaku murali jest strzałem w dziesiątkę. Ulica Grobla i Mostowa to ciąg stylowych kamienic i choć blisko Starówki, wydawały się istnieć na marginesie turystycznej mapy Poznania. Zbyt długo cieszyły się bowiem złą sławą...

Festiwal Murali zakończył się 21 maja. Ale tylko oficjalnie. W rzeczywistości wciąż trwa i będzie trwał również wtedy, gdy nadejdzie już zima. Bez względu jednak na porę roku, podczas której zawitacie do Poznania, koniecznie przejdźcie się tym szlakiem. Spacer zajmie Wam zaledwie godzinę, za to pozytywnych wrażeń Wam nie zabraknie...`

Sonia. Ładnie ubrana

2011-05-29T22:10:00.000+02:00

Jeżeli lala ma tak płomienne włosy, czy można nazwać ją inaczej niż Sonia? Oczywiście, nie. Żadna tam jednak z niej krwawa Sonia. Lali bliżej do Soni Rykiel. Po tym jak obejrzałam pewien dokument na Planete, francuska projektantka powiększyła panteon moich prywatnych bóstw, przed którym z pokorą chylę czoło. Nie jest manieryczna jak Lagerfeld, bardziej bezpośrednia od Gaultiera, no i o niebo stabilniejsza emocjonalnie od Galliano. Ale to co mnie w niej najbardziej urzekło: to przede wszystkim indywidualizm nieskażony egocentryzmem. W swej pasji i konsekwencji wzór godny do naśladowania... Co jednak ma wspólnego z zabawkami? No cóż, nowym lalom trzeba szyć kreacje, obmyślić stylizacje, to zaś wymusza na mnie udanie się w nowe rejony w poszukiwaniu inspiracji. W końcu będę teraz także tańcować z nitką i igłą, a nie tylko władać pilnikiem...

Tkaniny idealne dla Miju

2011-05-26T13:16:00.001+02:00

Już od dłuższego czasu nie mogłam się doczekać tego dnia. Co w nim tak niezwykłego? Przesyłka ze sklepu Jednoiglec wreszcie do mnie dotarła! A w niej: Bajeczne skrawki materiału, kolorowe guziczki i przepiękne tasiemki... Żaden tam papier, po prostu konfekcja!

Nowy etap w blogowaniu czas najwyższy już zatem zacząć!

Bo, moi Drodzy, cisza na blogu nie była przypadkiem. Była ciszą przed burzą. Zapowiedzią rewolty, jaka dokonała się w naszym zabawkarskim warsztacie. Papier, klej i papierowa pulpa powędrowały w odległy kąt (choć zapewniam Was, że nie na zawsze). Zostały notesy i notatki. Na pierwszy plan poszły nowe tworzywa i techniki. Na półce zaś pojawiły się nowe twory o ruchomych rękach i nogach. Laleczki. Już powstały trzy, ci zaś którzy już je widzieli potwierdzą - "cała trójca niesłychanej jest urody". Czy mogłabym uszyć im ubranka z mniej wdzięcznych tkanin? Oczywiście: nie. Zanim jednak powstaną nowe lale i specjalnie dla nich barwne kreacje - pewnie minie trochę czasu, już teraz więc zamieszczam zdjęcia tkanin.

Teraz już pewnie sami rozumiecie skąd mój zachwyt?

Motylki, sowy, matrioszki zdominowały przesyłkę:

Tasiemki jak te poniżej idealnie nadają się na pasek, ale tylko dla moich lalek. Mają zaledwie ponad centymetr szerokości.

Weekend w Berlinie

2011-04-17T20:51:00.003+02:00

Zanim Wam zdradzę, co porabiał nad jeziorkiem pan O.C.T.O, dzisiaj krótko o Sharkym. Niefrasobliwy Rekinek wybrał się razem z nami na do Berlina, gdzie nie omieszkał zrobić sobie parę zdjęć na tle słynnego muru...

Razem z nami obejrzał niecodzienne wystawy jak ta poniżej...

Bo to właśnie one były powodem naszej ubiegłotygodniowej wyprawy do stolicy weekend. Wystawy odbywały się w ramach Pictoplasmy, festiwalu dedykowanego wszelkim stworom, ludzikom i ważnym firgurkom, które w ostatnim czasie rozpleniły się w designie, popkulturze i mediach. Przygotujcie się na sporą dawkę emocji - fotorelacja z festiwalu już wkrótce...

A w niedzielę...

2011-04-04T21:37:00.000+02:00

...zapakowaliśmy Pana O.C.T.O i sportową Panienkę do samochodu. I wyruszyliśmy na poszukiwanie wiosny!

Na miejscu nasza energiczna towarzyszka nie traciła czasu na zbędne ceregiele. Szybko przejrzała niemal każdy zakątek, zajrzała pod każdy konar...

...a kiedy trafiła na właściwą ścieżkę - zaczęła dreptać jak szalona...

...szybko wpadła na pierwszy ślad wiosny! Jest jedna rzecz na tym świecie, którą sportowa Panienka, lubi bardziej od sportu, i są to...

...K-W-I-A-T-U-S-Z-K-I!!!!

Ale, ale. Gdzie podział się Pan O.C.T.O? Przecież przyjechał tu razem z nami.
(ciąg dalszy nastąpi...)

Fatalna flama

2011-03-29T20:48:00.000+02:00

Kilka nieudanych randek może porządnie zwichrować kobiecą psychikę...

Świat Miju powiększył sie o Kobietę Fatalną. Nie ma imienia, ma za to wyrazisty look, na który wpływ w równym stopniu miała Stefani Garmanotta co Selina Kyle aka Cat Woman. Prawda, że ładna?

Jak się robi zabawki

2011-03-28T22:14:00.002+02:00

Wiele osób nas o to pyta. Odpowiadam, że przyjemnie. W kwestii udzielania rzemieślniczych porad jestem za to bardziej wstrzemięźliwa. W przeciwieństwie do Michała nie mam za sobą edukacji artystycznej, czasami w materii zabawkarskiej bywam niezgrabna i niecierpliwa. Radzę więc krótko: podpatrywać.

Róbcie to np. w internecie. Artyści specjalizujący się w rękodziele umieszczają na swoich stronach tutoriale. Rzadko, ale się zdarza. Tym bardziej więc dla osób początkującej są one bezcenne. Znacznie częściej za to na forach znajdziecie wypowiedzi amatorów, chętnie dzielą się swoimi patentami i doświadczeniem. Nie lekceważcie ich. Nawet ci mniej zdolni czy też o odmiennej od Waszej stylistyce mogą przekazać istotną wskazówkę. Jeżeli mają pasję, zwykle mają też fajne pomysły. Blogi, Etsy.com, Flickr, strony o designie, sztuce - szukajcie, eksplorujcie, bo internet aż kipi fajną inwencją.

Nie samym jednak designem twórca zabawek żyje. Warto wybrać się od czasu do czasu do sklepu dla modelarzy, plastyków czy spędzić popołudnie w Castoramie. Zdradzę Wam sekret. Bez asortymentu tego ostatniego sklepu nasze zabawki nie prezentowałyby się już tak efektownie. Tak, tak. Warto poznawać różne techniki i różne tworzywa. Do tego dochodzi jeszcze twórczy recykling uprawiany w domu. Bo właściwie zabawkę można wykonać ze wszystkiego: z dawno już przeczytanych gazet, kartonów po butach, z nie noszonych ubrań, plastikowych pojemników i pewnie jeszcze z wielu wielu innych rzeczy...

Czytajcie. Ja czytam. Ostatnio głównie wszelkiej maści książeczki z lat dzieciństwa oraz poradniki dla dzieci. Wcale nie trzeba wyrastać z tego typu literatury. Pierwsze inspirują (i wzruszają). Drugie w niesamowicie przystępny sposób opisują, jak zrobić ozdoby z produktów dostępnych w każdym domu. Jeżeli zatem wiedzę zdobytą w ten sposób połączycie ze świadomością dorosłego człowieka obeznanego w designie, grafice, modzie, popkulturze etc., to zapewniam Was, że możecie osiągnąć naprawdę fajne rezultaty.

Podpatrujcie zatem i poszukujcie. W necie, w sklepach, w literaturze. Przede wszystkim jednak uczcie się na własnych błędach. Ich walory edukacyjne są bowiem nie do przecenienia.

Danse Macabre z zabawkami

2011-03-23T23:14:00.000+01:00

Nie pamiętam, kiedy pierwszy raz zobaczyłam La Catrinę. Na pewno jednak już wtedy myśl, by mieć szkieletową panienkę musiała mnie opętać. Ta kibić, uśmiech i szyk, którego nie da się uśmiercić, sami rozumiecie. Zanim jednak zjawię się w listopadowy dzionek w Meksyku i wymienię ciężko zarobione pesos na lalę, pewnie minie trochę czasu. Na szczęście jest ktoś, kto umili mi czas oczekiwania na podróż życia. To Madam Kostucha.

Podobnie jak jej pierwowzór Madam Kostucha wykonana w całości z masy papierowej. I choć w naszym saloniku znajdziecie urodziwsze panny - to właśnie ona uznawana przez niektórych jest za szczyt moich papierowych osiągnięć. Ale, ale. Ciekawe, jak oceniliby ją rdzenni Meksykanie...

Meksyk jest właśnie krajem, który mnie szalenie inspiruje, a w którym specjaliści od papierowej pulpy bywa, że stają się sławni, a ich dzieła - rozchwytywane. Taką postacią był chociażby Pedro Linares (1906 -1992). Natchnienie potrafił odnaleźć nie tylko w symbolach śmierci, ale również - a może przede wszystkim - we własnych snach. W jednym z nich nawiedziły go mistyczne twory - barwne krzyżówki różnych zwierząt - które same okrzyknęły się mianem "alebrijas". Dzięki papier mache Pedro mógł nadać im materialną postać - na tylą intrygującą, że wśród admiratorów jego talentu szybko znaleźli się Diego Riviera i Frida Kahlo. Co ciekawe, przedziwnej urody zabawki dzielnie stawiły czoła upływowi czasu, a wynik ich starcia z Kostuchą zakończył się "1:0". Jak to możliwe? Po śmierci artysty surrealistyczną tradycję kontynuuje jego rodzina.

Meksyk to nie tylko rodzina Linares. Większość jednak twórców pozostaje anonimowa. Ich talent rozkwita głównie w Święta Zmarłych. Na cmentarzach, straganach, w domach pojawiają się anioły, diabły, szkieletorki, czaszki... Wśród tej gromadki jest i miejsce na wizerunek Pani Śmierci, wspomnianej przeze mnie La Catriny. Jednym widzą w niej katolicki danse macabre i aztecką boginię Mictecacihuatl, inni - miks haute couture z turpizmem. Mi przywodzą na myśl sztychy jej twórcy, meksykańskiego ilustratora i satyryka - Jose Guadelupy Posady. Dla niego La Calavera Catrina była w głównej mierzemeksykańską snobką, która zaprzedała duszę modowym nowinkom płynącym z dekadenckiej Europy...

Polski design 1955-1968

2011-03-13T17:32:00.006+01:00

Dziennikarze prestiżowych pism o designie już dawno widzieli zbiory ukryte w piwnicach Muzeum Narodowego w Warszawie. Nic dziwnego zatem, że czytelnicy chociażby "Wallpaper" lepiej znają nasze osiągnięcia we wzornictwie lat 50. i 60. niż my sami. O tym, że działo się wówczas w Polsce - oj działo - możecie się przekonać na wystawie "Chcemy być nowocześni. Polski design 1955-1968". Ciekawe tekstylia przywodzące na myśl tkaniny Marimekko, krzesła, które pod inną szerokością geograficzną aspirowałyby do miana ikon designu oraz fantazyjna ceramika. Jeżeli będziecie w Warszawie chociażby przejazdem - koniecznie zajrzyjcie do Muzeum. Piękne wrażenia gwarantowane.

Wystawa potrwa do 17 kwietnia.

Z miłości do Japonii

2011-03-13T16:11:00.001+01:00

Witamy na półeczce dwie nowe Kokeshi.

Na ich ich look wpływ miała stylistyka lat 80.

Kolejne inspirowane będą rosyjską ilustracją.

Chyba że w międzyczasie coś wywrze na mnie silniejsze wrażenie...

Poczwarki

2011-02-21T10:22:00.000+01:00

Dzisiaj przedstawiam Wam zdjęcia warsztatowe. Ot taka ciekawostka. Zabawki właśnie przestały funkcjonować jako fajny pomysł. Są na etapie przepoczwarzania. To taki okres, który właściwie trwa najdłużej. Wtedy doklejamy, piłujemy, tniemy i właściwie nie rozstajemy się z papierem ściernym. No i oczywiście tworzymy dokumentacje. Może poczwarki nie prezentują się zbyt efektownie - na tym etapie jednak wiele rzeczy się rozstrzyga. Trzeba cierpliwości i motywacji, bo to głównie od nich zależy, jak prezentować się będzie później zabawka.

1. Prace Michała

2. ...a to już moje kolejne Kokeshi.

Nasz subiektywny ranking antybohaterów

2011-02-16T16:34:00.003+01:00

Po malutkich przesłodkich Kokeshi najwyższy czas przedstawić Wam korowód mrocznych postaci. Prawdziwych Schwarzcharakterów. Przy których nawet Voldemort i Lord Vader wydają się równie niewinni niczym niemowlak po kaszce. Są źli, przebiegli i zepsuci do szpiku swych papierowych kości. Panie, panowie, oto nasza parszywa czwórka.

4. Czwarte miejsce może być niewdzięczne dla sportowca, dla niego jednak to powód do imprezy. Oto Sharky.

Ma wszystkie najgorsze cechy swych przodków i żadnych ich zalet. Nic dziwnego. To pół rekin, pół nastolatek.

3. Na trzecim stopniu podium stanął O.C.T.O.

Daleko w przyszłość sięga mackami...

Swoimi przepowiedniami zepsuł nie tylko mecze piłki nożnej, ale również siatkówki, koszykówki, zapasy, maratony, skoki, łyżwiarstwo sportowe i figurowe itp. itd...

2. Carmilla von Koziegłowy. Niespecjalnie wybredna. Siostra Nosferatu wodzi na pokuszenie wszelkiej maści prostaczków i nieboraczków. Intelektualiści według niej bywają paskudnie niestrawni.

Filmowe pełne empatii wampiry uważa za sezonową modę. - Edward Cullen to mięczak! - twierdzi nie tylko o zmierzchu.

And the winner is...

1. Ognisty!

Wiele lat temu pojawił się na rysunkach Michała...

...potem nawiedzał we snach jego siostrzeńca...

Teraz, gdy się ostatecznie zmaterializował, straszy kogo popadnie.

Gromkie brawa! Tak wygląda nasz zdecydowany Zwycięzca.

Japońska gromadka

2011-02-14T13:34:00.000+01:00

Kolejne Kokeshi pojawiły się na półce. W tym jedna obiecana - w wersji XL dla mojej siostry. Mam nadzieję, że jeszcze Wam się nie znudziły? Bo właśnie robię dwie następne...:)

Rodzinka prawie w komplecie. Prawie, bo pierwsza zrobiona przeze mnie Kokeshi niedawno przeprowadziła się nad morze. Do moich rodziców.

Dla tych z Was, co czekają na małą stylistyczną odmianę, mam dobre wieści. Michał nie odpuszcza i dzielnie walczy z papierowym stworem. Niestety wciąż nie zgadza się na sesję "making of". Musicie więc wierzyć mi na słowo - widok to imponujący.... Tymczasem w mojej części stolika obok Kokeshi na wykończenie i swoje 5 minut czeka zgrabna laleczka. Według Michała już teraz przypomina pewną amerykańską piosenkarkę. Lady Gagę. Jeżeli efekt mnie zadowoli, nie omieszkam pochwalić się nią na blogu.

Roma Amore. Czyli zakupy w Rzymie

2011-02-04T12:26:00.005+01:00

Internet pełen jest nieaktualnych informacji. Przekonałam się w październiku ubiegłego roku. W Rzymie wiele miejscówek, które miałam zamiar odwiedzić, już dawno "don't exist", o czym życzliwie poinformowali mnie miejscowi. Szkoda.

(Typowe włoskie okulary, zdjęcie zrobione na straganiku)

W okolicach Fontanny Di Trevi na szczęście odkryłam fajną galerię. Gdyby jednak nie laleczki Momiji (tak, tak, kupiłam sobie jedną) pewnie bym pomyślała, że to kolejny sklep z pamiątkami. Bo w Rzymie dominują dewocjonalia i ruiny. Nawet zabawki wpisują się w tę stylistykę. Przykład? Gladiator i papież z ruchomą wiecznie potakującą główką. Można je dostać na każdym kroku.

(Sklep Disneya utrzymany w duchu antycznego Rzymu)

Na szczęście jest jeszcze jeszcze Mondopop. Miejsce, która z przyjemnością przeniosłabym do Polski i spędzała tam większość wolnego czasu. To zarówno sklep, jak i galeria młodej włoskiej sztuki, gdzie rządzą popsurrealizm i lowbrow. Z przesympatyczną właścicielką, która niezwykle żywiołowo reagowała na wyciągane przeze mnie z blind boksów zabawki. Bo ciężko tam nie ulec pokusie i nic zostawić paru euro. No może więcej niż paru...Oceńcie zresztą sami.

Jak na razie, Mondopop to zdecydowanie mój "numero uno" na liście galerii z designer toysami!

Jeżeli wybieracie się do Rzymu, koniecznie odwiedźcie Mondopop. Znajduje się przy szlaku turystycznym - okolice Schodów Hiszpańskich. I pamiętajcie, że w przeciwieństwie do Wiecznego Miasta sklepy z super zabawkami i designem nie cieszą się zwykle zbyt długim żywotem. Warto więc w nie inwestować.

A na koniec chciałam Wam pokazać moje pamiątki z Rzymu:

Jeszcze więcej Kokeshi

2011-01-24T15:38:00.001+01:00

Jedna Kokeshi to za mało. Ale to przecież wiedziałam już na początku. Teraz jednak nawet dwie mi nie wystarczą...

Szkielety dwóch następnych są już gotowe do pomalowania, materiały na kolejne piętrzą się zaczepnie na stoliczku, listonosz donosi następne. Bo Kokeshi ma tę ogromną zaletę, że robi się je w miarę szybko. Od 3 dni do tygodnia. Wszystko dzięki półfabrykatom i rycyklingowi - zatem najbliższe miesiące będę tworzyć, przetwarzać, tworzyć, przetwarzać. Ha! Marzy mi się armia skośnookich laleczek. Wszystkie malutkie, zgrabniutki, ful kolorowe... W tym jedna olbrzymia! Moja siostra zażyczyła już sobie ok. 40-centymetrową Kokeshi. Cóż się nie robi dla rodziny...

Gigantomania dopadła również Michała. Tworzy olbrzymiego kota. Ma on długość ok. 80 centymetrów.

Niestety, nie otrzymałam pozwolenia na zdjęcia. Na efekt końcowy prac Michała przyjdzie nam jeszcze poczekać.

Natural Born Straszydła

2011-01-19T23:04:00.004+01:00

Jeśli ostatnio przeszły Was dreszcze lub mieliście ciary - to znak, że przebywaliście w ich towarzystwie. Potwory zwykle żyją w cieniu. Za sprawą jednak Michała dwóch ich przedstawicieli wyszło z ukrycia. Poznajcie pannę Strachantulę i pana Potworniaka - parę w życiu prywatnym, jak i zawodowym.

Pan Potworniak długo miał opinię amanta. Wszystko zmieniło się jednak, gdy zobaczył rogi w zeszytach i książkach. Nikt tak pięknie nie zaginał ich jak panna Strachantula. Pech chciał, że panna ta długo odporna była na jego wdzięki.

Nieodwzajemniona miłość sprawiła, że Potworniak zaczął zaniedbywać swe obowiązki. Nie tylko zapominał schować w dziwne miejsca przedmioty czy przestawić zegarek. Nie toczył już nawet kłębków kurzu pod meble, nie przesalał zupy ani - o zgrozo! - nie przypalał garnka...

Nie przestawał jednak kochać nowo poznanej panny. Nic dziwnego, że zdobył niewieście serce cierpliwością. Oraz granymi niemal co noc.. serenadami. "Któż mógłby oprzeć się tak pięknej kakofonii dźwięków", wzdycha Strachantula. Jeśli więc kiedykolwiek w nocy usłyszycie skrzypienie okien, brzdęk w rurach czy dźwięk szurania, to znak, że właśnie gdzieś w pobliżu trwają poważne amory. Prosimy się nie bać. Co więcej, prosimy nie przeszkadzać.

- Ma urodę jak nocny koszmar - panna Strachantula nie szczędzi ciepłych słów swemu partnerowi.

-------------------------------------

Dementi: Michał właśnie mnie poinformował, że Strachantula i Potworniak to żadni kochankowie, a zwykli łotrzykowie. Straszą kogo się da: starców! kobiety! dzieci! Są przebiegli, chimeryczni i amoralni. Macie się ich bać. Oj bardzo bać!

------------------------------------

No i komu tu, Czytelniku, wierzyć?:)

Świat według Michała

2011-01-17T22:45:00.000+01:00

Są rzeczy na ziemi i niebie, o których nie śniło się filozofom...

Bądźmy szczerzy, te fajne rzeczy znajdziecie również w piekle. Przyjrzyjcie się zatem uważnie graficzce - jeżeli jesteście stałymi Czytelnikami, macie spore szanse zdać test na spostrzegawczość celująco. Michał bowiem uwiecznił w swoim dziele... część zabawek, które udało mu się już powołać do życia!

Jak Marianna została włamywaczem...

2011-01-16T15:49:00.000+01:00

Dziwne rzeczy dzieją się dzisiaj... Wiosna rozpoczęła się już w styczniu, a z założenia leniwa niedziela ostatecznie okazała się dniem niezwykle pracowitym.

Oto bowiem seria obrazków z ulubienicą Michała powiększyła się o kolejny egzemplarz.

Tym razem złotowłosa Marianna wcieliła się w postać dżentelmena włamywacza. Co chce skraść? Ależ to oczywiste! Wasz głos w konkursie na "Bloga roku". Wystarczy, że wyślecie pod numer 7122 SMS-a o treści: H00755, a uśmiech Marianny stanie się jeszcze szerszy... Koszt SMS-a to 1,22 zł brutto.

Kokeshi by Miju - ciąg dalszy

2011-01-14T11:24:00.003+01:00

Jeżeli do tej pory nie mieliście okazji poznać Kokeshi, przeczytajcie poniższą notkę. Dowiecie się z niej m.in., że ta śliczna laleczka to niemal znak firmowy Japonii.

(Kokeshi ze zdjęcia powstała w Polsce - to lala mojego autorstwa)

W Kraju Kwitnącej Wiśni Kokeshi wykonywane są od ok. 150 lat i nieustannie cieszą się powodzeniem wśród turystów. Nic dziwnego, bo to właśnie z myślą o nich stworzono pierwsze ich egzemplarze. Podczas gdy w pozostałych regionach kraju tworzono wówczas olśniewające lale przyobleczone w kosztowne kreacje - dla mieszkańców Tohoku zwykły materiał wydawał się dobrem luksusowym. Dlatego souveniry zaczęli tworzyć na tokarce z resztek drewna. Nieoczekiwanie oryginalny minimalistyczny kształt zabawek - bezręki cylindryczny tułów zwieńczony dużą głową - przypadł do gustu osobom odwiedzającym gorące źródła Tohoku. Z czasem również w innych częściach Japonii zaczęto tworzyć te śmieszne laleczki.

(W naszym księgozbiorze Kokeshi najbardziej upodobała sobie kącik azjatycki)

Do dziś na podstawie grafiki oraz niewielkich różnic w kształcie eksperci są w stanie wywnioskować, w jakim regionie Japonii powstała dana lalka. Wyróżnia się kilkanaście klasycznych typów kokeshi, które od pokoleń tworzy 10 japońskich rodzin. Ich autografy można zobaczyć na spodniej części laleczki. Ponieważ Japończycy lubują się w symbolach, Kokeshi wraz z biegiem lat nabrały nowego znaczenia. Nie są już tylko souvenirem czy zabawką dla dzieci. Niektórzy zostawiają je w świątyniach jak dar dla bogów, inni wręczają jako talizman kobietom pragnącym mieć dziecko. Z biegiem lat ku uciesze i dumie Tohoku przeobraziły się w popularny symbol Japonii.

(Na stole kolejna Kokeshi domaga się uwagi. Wciąż zastanawiam się, jakie dać jej wszianko.)

Kokeshi by Miju

2011-01-12T13:04:00.000+01:00

No dobrze, moja Kokeshi jeszcze nie jest w pełni gotowa, ale co tam. Już teraz mogę się nią pochwalić, prawda? Każdą wolną chwilę dzieliłam między nią a obrazkiem i pajacykiem. Naprawdę pracowity to był tydzień (a przecież jeszcze się nie skończył). Teraz jeszcze nadam odpowiedni azjatycki look jej kimonu i już wkrótce w całej okazałości pojawi się przed Wami na blogu. Niech no tylko znajdę czas na sesję, bo przecież... następna Kokeshi jest już gotowa do malowania.

W pokoiku, na stoliku...

2011-01-09T21:53:00.000+01:00

...pędzle nie wysychają, a wieczka od akryli się nie zamykają. Tak, tak. Praca wre.

Dla tych, co ostatnio skarżyli się na ciszę na blogu, mam dobre wieści. W przypadku Miju zastój w postach zwykle oznacza ciężką pracę w rzeczywistości realnej. Proszę zatem o cierpliwość. Już niedługo nastąpi wysyp nowych obrazków, zabawek i projektów maści wszelakiej. Czego zapowiedzią niech będzie powyższa fotka.

Blog roku?

2011-01-07T12:31:00.000+01:00

Jest nam niezmiernie miło poinformować Was, że Miju uczestniczy w konkursie na Blog Roku 2010. Madam Kostucha, Dyniogłowy i rodzinka Jednorożców za najbardziej odpowiednią dla siebie wybrały kategorię "Pasja i zainteresowanie" i właśnie w niej możecie nas znaleźć. W odpowiednim czasie przypomnimy Wam jeszcze o konkursie - zachęcimy do głosowania. No i oczywiście trzymania kciuków, bo nasz blog jest młodziutki, a konkurencja w tym roku - wyjątkowo silna, o czym możecie się przekonać na stronie Blog Roku.

Dziesięć stopni poniżej zera...

2010-12-29T13:33:00.000+01:00

... czyli zimowa aura wciąż nad naszym miastem.

Nie zapominajcie o czapkach i szalikach. Zapowiada się kolejny wyjątkowo mroźny tydzień.

Sposób na radosne Święta

2010-12-23T22:30:00.000+01:00

Od dawna planujemy, że na naszej choince pojawią się ozdoby wykonane wyłącznie przez nas. W tym roku jednak nie spędzamy Świąt w domu, więc nie było mowy o drzewku. Skończyło się zatem na kilku własnoręcznie wykonanych ozdobach. Furorę zrobiły gwiazdy, na które przepis podobnie jak wielu naszych znajomych wzięliśmy z szalenie inspirującej stronki Dom plus Dom.

Dla tych jednak z Was, którzy na ambitnych planach nie poprzestali i przygotowali świąteczne dokoracje - mamy mały prezencik. Specjalnie dla Was Michał przygotował siatki - pliki zapiszcie na pulpicie, wydrukujcie je, wytnijcie i sklejcie. A aniołki odwdzięczą się, nadając niepowtarzalny klimacik Waszym mieszkankom.

Aniołki wzrostem dorównują bombce średniej wielkości.

Uwaga: Do wyboru macie wersję chłopięcą i dziewczęcą. Jednak zastrzegam, że Aniołki najlepiej czują się, przebywając w parze.

Panie! Panowie! Oto...

2010-12-08T10:58:00.000+01:00

...Madam Kostucha! Więcej jej zdjęć już wkrótce...

Nightmare Before Christmas

2010-12-07T10:40:00.000+01:00

Czas nie zawsze bywa naszym sprzymierzeńcem. Jako papierowy szkielet Pan Pampkin miał przecież nikłe szanse na spłatanie psikusów w Halloween. Liście spadały z drzew, przyszły pierwsze przymrozki i pora na grzańca. Mijały kolejne dni, nim mogłam go dokończyć. W efekcie radosnym wyglądem nowej zabawce bliżej teraz do Gwiazdki niż do Zaduszek.

Zdradzę Wam, że Pan Pampkin dał się już poznać jako wielki admirator śniegu i norweskiej ekipy skoczków.

Poznajcie pin-up Liz

2010-11-22T21:57:00.001+01:00

O nie. Może i Liz ma lekko melancholijne spojrzenie, lecz romantyczka z niej żadna. Ta krnąbrna panna uwielbia małe kotki, kolorowe dziary i posłusznych chłopców. Za to porównania do Dity von Tesse ją nudzą.

Jako jedyna z zabawek posiada własny portret...

...to zaś tylko umacnia ją w przekonaniu, że jest lepsza od innych.

Chimeryczny zajączek

2010-11-18T12:08:00.000+01:00

Na początku był niepozorny szkic. Nie zachował się jednak.

Następnym etapem - graficzka. Dzięki niej zajączek zyskał nowe oblicze. A właściwie zyskał dwa oblicza, których mógłby mu pozazdrościć nawet doktor Jekyll i pan Hyde.

Następnie Michał ulepił gliniany wzorzec. Nie udokumentowaliśmy tego jednak.

No a potem papier, klej i farby poszły w ruch. W kwietniu anno domini 2010 "Mamuśka" była już gotowa. Jak przystało na wielkanocnego zajączka ma niezwykle bogate wnętrze. Na tyle sympatyczne, że spokojnie można je wspominać zimą.

Dla wszystkich spragnionych słońca...

2010-11-16T12:58:00.000+01:00

Od początku...

2010-11-14T22:31:00.000+01:00

Miniony rok był dla nas niesamowicie pracowity. Czasami nawet 6 godzin dziennie poświęcaliśmy na tworzenie zabawek. Nadchodzące miesiące nie będą się pod tym względem specjalnie różnić. Michał testuje pastę modelarską, walczy z odlewami, a ponieważ chce się pożegnać z akrylami - szuka również nowych farb... Ja tymczasem staram się ulepszyć technikę, od której oboje zaczęliśmy naszą przygodę z zabawkami. Masa papierowa to tworzywo z jednej strony staroświeckie, a z drugiej - dość wymagające i czasochłonne. Czy mówiłam Wam, że zrobienie jednej zabawki zajmuje ok. miesiąca?

Chcemy więc oboje sprawdzić parę patentów, dzięki którym ludziki będzie nam się robiło i szybciej, i lepiej. Trzymajcie kciuki, jeżeli się uda - blog obrodzi wieloma portretami. Zanim jednak powstaną nowe stworki, zapraszam Was do oglądania tych, które stworzyłam ponad pół roku temu.

Wyjazd za miasto

2010-11-08T22:45:00.000+01:00

Latem Tata Jednorożec opuścił na parę dni półkę nad telewizorem. Postanowił pokazać synkowi dziką naturę.

Trawa, kamyczki, żwirek... wszystko to podobało się małemu Jednorożcowi. Jednak największe wrażenie zrobił na nim pieniek. Zeskoczyć z niego - to dopiero wyzwanie!

Mała czarna

2010-11-05T20:18:00.003+01:00

To pierwsza z laleczek, którą moi znajomi jednogłośnie określili mianem piękności.

Chociaż dziś nie wyobrażam jej sobie bez małej czarnej i fartuszka, na początku jednak nie mogłam się zdecydować, jak ją ubrać. Odpowiednia kreacja to w przypadku laleczek rzecz nie byle błaha. Inspiracji szukałam na Banana Blox, Marchewkowa.pl czy u Vintage Girl, moich ulubionych modowych blogach. W efekcie czego zabawka kilkakrotnie była przemalowywana. Wszystko po to, by street style ustąpił miejsca elegancji, a laleczka mogła szczycić się hasłem "I put a spell on you"...

Co robić latem...

2010-11-02T21:20:00.000+01:00

Brzydka pogoda za oknem? Nam to nie przeszkadza, bo sezon grzewczy to idealny czas na produkcję zabawek. Latem sytuacja prezentuje się trochę gorzej - zabawki schną długo, wystawiając naszą cierpliwość na próbę... Trzeba poszukać dla siebie innych środków wyrazu.

Poniżej jeden z moich obrazków.

Pamiątka z Barcelony

2010-11-01T21:02:00.001+01:00

Fajny sklep z zabawkami zawsze wzbudzi naszą sympatię. Ale tylko nieliczne zasługują na podziw i wzmiankę na łamach niniejszego bloga. Jednym z tych specjalnych miejsc jest hiszpańska galeria "Atticus". Mieści się w Barcelonie, w samym sercu dzielnicy gotyckiej. Dotrzeć do "Atticusa" nie jest łatwo: brakuje szyldu, numeru ulicy, a sama galeria otwarta jest zaledwie przez kilka godzin w ciągu dnia. Warto jednak zapuścić się w wąską i ciemną Calle Lledo i odnaleźć "Atticusa", bo to miejsce, gdzie sprzedaje się pierwszoligowe zabawki. Nam udało się tam dotrzeć dopiero za drugim podejściem.

W Atticusie można kupić praktycznie wszystko, co w ostatnim czasie emocjonowało środowisko fanów Designer Toys. Od niemal już klasyków pokroju Tokidoki czy Ugly Dolls, po pluszowe potwory Stitches and Glue czy figurki z filmu "Where The Wild Things Are". Do tego oczywiście obrazy, albumy przybliżające twórczość artystów z kręgu low brow, breloczki, wszelkiej maści kolorowe gadżety etc... Ja opuściłam sklep z winylową Blythe Bell.

W ogóle Barcelona to raj dla wielbicieli zabawek. Blisko Rambli mieści się sklepik z Toy Craftami....

...gdzie Michał wypatrzył dla siebie pluszaka Domo. Nieco dalej znajduje się również godny uwagi - choć bardziej już jako socjologiczna ciekawostka - emo-butik. Tam zabawiliśmy nieco dłużej - ciężko jest bowiem oderwać wzrok od gablotki z mangowymi panienkami.

Zresztą fajne i oryginalne zabawki można kupić w Barcelonie niemal na każdym kroku. Nawet w zwykłych sklepach z pamiątkami. Jakby tego było, mało, zgadnijcie gdzie serwuje się najlepsze mojito w mieście? W lokalu o poetycko brzmiącej nazwie "Rosa Negra", którego ściany ozdobiono - uwaga! - lalkami z masy papierowej. Po udanych zakupach nie zajść tam to dopiero grzech.

W pogoni za Cosmo Girl

2010-11-01T17:43:00.001+01:00

Podczas gdy moje stworki cechuje pewna statyczność, wręcz rozleniwienie - prace Michała eksplodują energią. Widać to idealnie po Cosmo Girl, która już w momencie pojawienie się przyćmiła urodą pozostałe zabawki. Jest wykonana zupełnie nową techniką niż prezentowane dotychczas na blogu prace.

Żywiołem niepokornej Cosmo Girl jest ruch. Dynamiczne jest również podejście Michała do zabawek. Cały czas na tropie nowych technik i tworzyw. Wszystko po to, by powołać do życia następną arcyciekawą postać.

Kolejny sukces Michał odniósł przedwczoraj... No tak, ale to już opowieść na zupełnie nowy post.

Uwaga! Świeżo malowane

2010-10-29T20:02:00.002+02:00

Prace nad serią "Halloween" rozpoczęłam pod koniec września. Za wcześnie? Nie, za późno. W rezultacie na stoliku i parapecie wciąż straszą niepomalowane człekokształtne stwory... Na szczęście dziewczynkę ze zdjęć udało mi się już ukończyć. A stało się to zaledwie kilka godzin temu...

Adela psikusy uwielbia w równym stopniu co cukierki.

W serii Halloween pojawi się również Wampir, pan Pampkin oraz szykowna Kostucha, powstała z inspiracji meksykańską La Catriną.

Eye see you

2010-10-26T19:19:00.000+02:00

Ciekawskie stwory Michała.

Maksiu Baginns

2010-10-25T19:52:00.000+02:00

Początkowo nieufny. Na potrzeby tej sesji zgodził się jednak opuścić norkę.

Gdy go spytaliśmy o pierścień, nie był w stanie ukryć zdziwienia.

Powrót do przeszłości

2010-10-24T18:26:00.002+02:00

Oto jedne z pierwszych moich zabawek. Pomalowanie Jednookiej i Judy no.1 zajęło cały dzień. Jak na debiutantów przystało - nie są wolne od wad, mają za to olbrzymią wartość sentymentalną. Wciąż nie na sprzedaż.

Czarna strona mocy

2010-10-22T10:46:00.000+02:00

- Skąd bierzecie pomysły?
- Z głowy.

Ale czasami w poszukiwaniu inspiracji udajemy się w odległe rejony, gdzie nie zapuścił się dotąd żaden śmiertelnik. Zewsząd błyskają ognie piekielne, wyją potępieńcy, otwierają się czeluści... Mrocznie, niebezpiecznie, ale też szalenie ekscytująco. Czyli jak zawsze, gdy badamy najmroczniejsze zakamarki naszej duszy.

Wśród demonów Michała jest miejsce na Apple'a.

Mój diabeł nawet nie planuje ubierać się u Zienia.

Na samym początku...

2010-10-21T13:32:00.001+02:00

...była rybka i marchewka. Stworzone przez Michała po to, by pokazać mi, jak się robi zabawki. Gdyby nie jego postawa godna samego mistrza zen, dziś z pewnością nie prowadziłabym tego bloga. Bo powiedzmy sobie szczerze: zrobienie zabawki to nie bułka z masłem. Robi się ją dłuuugo, trzeba być starannym, zdominować tworzywo, a co najważniejsze: wiedzieć od początku, jaki efekt chce się osiągnąć. Kajecik na szkice - też się przyda.

Nie jestem pewna, czy taki efekt chciałam osiągnąć, ale pana Potwora i tak darzę dużym sentymentem. To w końcu on jest protoplastą linii tojsów powstałej w moich rękach.

A gdzie rybka i marchewka? Niestety nie zdały egzaminu z estetyki i ich żywot zakończył się w koszu na śmieci. Zapewniam jednak, że nigdy potem żadnej z naszych zabawek już tak brutalnie nie potraktowaliśmy.

Miju...

2010-10-19T21:34:00.001+02:00

Jak to bywa z magicznymi miejscami, o istnieniu Miju niewiele osób ma pojęcie. Niektórym po prostu w głowie się nie mieści, by przedziwnej maści stwory uwiły sobie gniazdko w bloku w małej miejscowości. Mamy nadzieję, że tym blogiem choć trochę to zmienimy.

Miju to świat stworzonych przez nas zabawek. Pierwsze ludziki, które w marcu rozgościły się na półce nad telewizorem, były dość nieśmiałe i nieporadne. Na szczęście ich pojawienie się przyjęto życzliwie, co zachęciło nas do stworzenia kolejnych barwnych postaci... Dzisiaj możemy pochwalić się kolekcją 50 zabawek, każdą wolną chwilę wykorzystując na stworzenie następnych. Część z nich ostatnio doczekała się własnych portretów... Być może ich podobizny pojawią się na koszulkach, kubeczkach? Kto wie. Na razie jednak ich zdjęcia będziemy publikować na blogu.